كلى از ميان مىبردند و حكم خدا را بازيچه هوسهاى خويش مىساختند ، و عجب اينكه از اين كار خود بسيار خشنود و راضى هم بودند ، زيرا « اعمال زشتشان در نظرشان جلوه كرده بود » ( * ( زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ ) * ) . آنها با وسوسه‌هاى شيطانى - چنان كه خواهد آمد - ماه‌هاى حرام را دگرگون مىساختند و عجب اينكه آن را يك نوع تدبير زندگى و معيشت و يا پيشرفت كار در زمينه جنگها و آمادگى جنگى مىپنداشتند ، و مىگفتند فاصله زياد آتش بس ورزيدگى جنگى را كم مىكند بايد آتشى به پا كرد ! . خدا نيز آن مردمى را كه شايستگى هدايت ندارند به حال خود رها مىكند و دست از هدايتشان مىكشد زيرا « خداوند گروه كافران را هدايت نمىكند » ( * ( وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ ) * ) . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد 1 - فلسفه ماه‌هاى حرام تحريم جنگ در اين چهار ماه يكى از طرق پايان دادن به جنگهاى طويل المدة ، و وسيله اى براى دعوت به صلح و آرامش بود ، زيرا هنگامى كه جنگجويان چهار ماه از سال اسلحه را به زمين بگذارند و صداى چكاچك شمشيرها يا صفير گلوله‌ها خاموش شود و مجالى براى تفكر و انديشه به وجود آيد احتمال پايان يافتن جنگ بسيار زياد است . هميشه ادامه يك كار با شروع مجدد آن پس از خاموشى تفاوت دارد و دومى به مراتب مشكلتر است ، فراموش نمىكنيم كه در دوران جنگهاى بيستساله ويتنام چه اندازه زحمت مىكشيدند تا يك آتش بس بيست و چهار ساعته در آغاز